samotnie, ciepło i jazzowo

Pierwsze święto Zmarłych kiedy siedzę sobie sam, nie chodze na cmentarze, nie jem obiadu u Babci i Dziadzia. Jem za to śniadanie w Krakowie. E tam, ja nie musze dużo jeść (znowu zapomniałem, że sklepy zamknięte i nic dzisiaj nie kupie na obiad). No i siedze, niby samemu, bez bratnich współlokatorek, a jest jakos tak bardzo spokojnie w tym... spokoju. Nie śpiesze się, nie musze za wiele, rzadko nachodzą przykre myśli, że powinienem coś zrobić z tym czasem. Troche to dziwne, dawno tak nie miałem. Starzeje się? :P Czy za dużo ostatnio czasu z Kaczką? Przez to teraz ciesze sie samotnoscią? A może za mało tego czasu skoro ciaglę nie jestem przy niej całkiem spokojny. Może to zdrowy balans spędzać teraz czas ze sobą. Tak czy inaczej, nie jest to zły dzień, a wszystkiego nie można mieć no nie? Jestem ciekawy 9tego, chce przespać odrazu do tego czasu. :) Porto, moja miłość, przyjde z nią napewno... :D:D

Usłyszałem dzisiaj kolejną myśl, prostą i logiczną ale jakoś tak... takie niby oczywiste sentencje, jakby zapomniane na codzień rzeczy, najbardziej trafiają do rdzenia, no nie?
"Żeby rozpalać samemu trzeba płonąć."

W święto ludzi, którzy odeszli. Żeby poczuli spokój. A i żeby czasem jeszcze, popatrzyli na nas z góry, zainspirowali... z tej niebieskiej góry nad nami ale i tej ziemskiej, swojej osobistej, tym swoim wzrokiem wyniosłym. :) W ramach przeżywania emocji na zewnatrz siebie.